Táfýla í Barcelona

Kerling fór til Barcelona á dögunum. Gekk um í opnum skóm, bómullarpilsi og bómullarhlýrabol. Eitt kvöldið þegar karl og kerling sátu örmagna eftir allt labbið á Ra Rambla á hjónarúminu í fína hótelherberginu og horfðu á Sean Connery tala katalónsku meðan barnið gaf barbí að borða, þá varð kerling skyndilega vör við megna táfýlu. Að sjálfsögðu leit kerling ásakandi augum á bónda sinn, enda orðin nokkuð viss um uppruna slíkrar lyktar, svona að fenginni reynslu. Hallaði hún sér fram og laut niður til að þefa af tám hins meinta sökudólgs, búin að setja upp grettuna framan í andlitið, tilbúin að segja "oooojjjjjjj". En viti menn, uppruna fnyksins var nú ekki þar að finna. Hófst nú táfýluleitin mikla. Ekki af karli. Ekki af barni. Ekki af barbí. Skyndilega rann upp ljós fyrir kerlingu. Táfýlan var af henni. Og ekki bara af tánum. Ónei. Heldur var líka táfýla á milli brjóstanna. Kerling botnar bara ekkert í þessu. Það hefur nefnilega ALDREI verið táfýla af kerlingu. Tær kerlingar hafa ávallt verið lausar við slíkan viðbjóð. Kerlingu grunar helst að á La Rambla hafi hreiðrað um sig bakteríur sem hafi dottið af tám túristanna og svo þegar kerling hafi gengið hjá, með sínar ilmandi fögru tær, hafi þær ekki getað staðist freistinguna og stokkið á hinar íðilfögru vellyktandi tær kerlingar. Þegar kerling reifaði kenningu sína fyrir karli horfði hann bara kaldhæðinn á hana og spurði: Eru bakteríurnar með svo mikinn stökkkraft að þær gátu lent á milli brjóstanna á þér?