Leiðindi

Kerlingu leiðist svo ósegjanlega núna að það hálfa væri hellingur. Kerling veit upp á hár hvenær henni leiðist. Það er þegar hún er farin að skoða landakort með áfergju og er farin að skoða hitatölur og veðurspár víðs vegar um heiminn. Kerling keypti sér m.a. stóra skrifborðsmottu með landakorti af öllum heiminum til að sefa sig þegar leiðindatímabil ganga yfir. Landafræði hefur ávallt heillað kerlingu, m.a. var hún alltaf með bestu einkunn í því fagi í barnaskóla, man enn hvað stærstu ár fyrrum Sovétríkjanna hétu (jamm, svo langt er síðan kerling var í barnaskóla), Dvína, Don, Dnépr og Volga. Hana.

Sem barn og unglingur sá Kerling sig í anda starfa við fornleifauppgröft með barðastóran hatt og umkringd innfæddu fólki, eða með stóra sveðju í hönd, ryðjandi sér leið inn í frumskóginn til að finna týndan ættbálk í anda Margareth Mead. Eitthvað annað en það sem kerling gerir í dag. Með rækjulúkkið við skrifborðið og tölvuna. Rýnandi ofan í lagabókstafinn, kannandi fræðiskrif og dómafordæmi. Hm... kannandi.....já...kannandi....kerling er þá eiginlega könnuður ef út það er farið. Sei og svei, kannski getur kerling bara sátt unað við sitt. Burt með leiðindin, best að skella liðinu í sund og láta klórinn þvo í burtu leiðindin.