Afmælisskotta

Fyrir sjö árum nákvæmlega var skrukka í próflestri, já það óneitanlega klingir kunnuglegum bjöllum, því skrukka er enn í próflestri (andsk...vitleysa er þetta). En munurinn er fólginn í því að þessi próflestur var á Íslandi. Það var kalt, dimmt og snjóföl á götum Reykjavíkur. Skrukka var að lesa undir síðasta próf annarinnar og átti erfitt með einbeitingu, því kerling systir hennar var á Landspítalanum og mátti ekki hreyfa sig. Lítil vera hafði hreiðrað um sig í kvið kerlingar og eitthvað hafði móðir náttúra miskalkúlerað því vatnið hafði farið þó að krílið ætti ekki að koma fyrr en mörgum mörgum vikum seinna. Átti kerling því að liggja grafkjurr fram að þeim tíma.

Nú, skrukka var í miðjum aðferðafræðilegum þankagangi þegar síminn hringdi og henni var tjáð að kerling væri komin í bráðakeisara, taka þyrfti barnið og ekki væri útlitið gott. Þetta er svona eitt af mómentum ævinnar sem erfitt er að rifja upp ógrátandi, enda skrukka farin að skæla við þessa minningu. Ferðin upp á spítala var þögul og þegar þangað var komið kom í ljós að kerling hafði fengið hjartsláttartruflanir og hún undir stöðugu eftirliti. En ekki leið á löngu fyrr en henni var rúllað inn á meðgöngudeild og skrukka mun aldrei gleyma kerlingu sinni þar sem hún lá brosandi í rúminu og hélt fast um mynd af litla krílinu sem reyndist vera stúlka, fimm merkur. Ástæða brossins var eflaust sú að þegar litla stúlkan var hrifin úr kvið kerlingar þá hafði hún gargað svo hátt að hrikti í stoðum spítalans.

Þetta er saga sem endar ákaflega vel. Litla gullið er enn kraftmikið, hoppar, dansar, syngur og leikur daginn út og inn af svo miklum krafti að mönnum þykir stundum nóg um. Í dag er hún sjö ára gömul og skrukka sendir heim fullt fullt af knúsum og kossum og hlakkar ákaflega til að fá að hlusta og horfa á dans-og söngatriði nú um áramótin.