Nornin

Skrukka er smáborgari. Henni finnst mikilvægt að allt sem kemur að henni líti vel út. Skrukka býr í íbúð á annarri hæð og er með litlar svalir sem liggja að sundlauginni. Hún sópar þær reglulega, vökvar fallegu pottaplönturnar daglega og er ánægð með lítil og lekker húsgögnin sem hún keypti í fyrra. Því miður eru ekki allir í sambýlinu eins iðnir við að nostra sína fermetra sem liggja utan við íbúðirnar. Þegar gengið er inn í íbúðina hennar Skrukku er ekki hjá því komist að horfa niður í smágarð nágrannans sem býr á fyrstu hæð. Þetta er vel girtur blettur; girðingin er tveggja og hálfs metra há og enginn sér inn í hann sem labbar meðfram garðinum. Skrukku smáborgara er mikill ami þessum garði. Hann er illa hirtur, skítugur og uppfullur af rotnandi laufblöðum.

Fyrir jól þá flutti umræddur nágranni inn. Skrukka sá hann aldrei, en aftur á móti fór um það leyti að bera á miklum kattargangi um lóðina. Enn eru margir kettir á vappi. Alltaf þegar Skrukka og aðrir fjölskyldumeðlimir eru að ganga að bílnum má sjá nokkra ketti hingað og þangað um lóðina. Skrukka kippir sér ekkert upp við kisurnar. Þá haldast altént rotturnar í burtu, en á þeim hafði mikið borið áður en kisurnar fluttu inn.

Fyrir nokkrum vikum síðan, þá var Skrukka á ferð eldsnemma á laugardagsmorgni með unga. Þegar Skrukka var að ganga að bílnum, þá heyrði hún ámátlegt mjálm. Eftir stundarkorn áttaði Skrukka sig á því að mjálmið kom ofan úr tré og mátti sjá í lítinn grásvartan kettling. Hann var aðeins úr seilingarfjarlægð en þar sem Skrukka var mjög tímabundin, þá ákvað hún að freista þess að aðrir myndu taka eftir hnoðranum. En svo var ekki, því þegar Skrukka kom heim um kvöldmatarleytið, þá var vesalingurinn enn upp í trénu og bærði ekki á honum. Þetta hafði verið heitur hitabeltisdagur og kisi því væntanlega örmagna af þorsta. Skrukka klifraði upp í tréð (reif bolinn sinn í leiðinni) og fór með vesalinginn heim. Gaf honum að drekka, borða og setti flóalyf á hann. Eftir nokkurra klukkustunda svefn var kisi orðinn sprækur og fékk að fara til sín heima....þ.e. út.

Viku síðar var Skrukka enn á ferð og þegar hún gekk framhjá garði nágrannans, varð hún hvumsa. Þarna sat dularfulli nágranninn með litla kisann í fanginu og með þrjá aðra við fætur sér. Nágranninn dularfulli reyndist vera kona á miðjum aldri, þéttholda og með sítt eldrautt hár. Hún horfði skáhallt á Skrukku og geiflaði varirnar í það sem Skrukka vildi helst túlka sem kvikindislegt bros. Skrukka brosti taugaveikluð á móti og hraðaði sér í burt.

Skrukka er forvitinn smáborgari. Á hverjum degi grandskoðar hún garð nágrannans og leitar ummerkja sem geta stutt tilgátu Skrukku. Í dag varð Skrukka þess endanlega fullviss að nágranninn er norn. (Það er ekkert að marka holdafarið, þessi norn er amerísk og er því alveg í takt við meðalþyngd þjóðarinnar. Svo er ekkert sem segir það að nornir geti ekki verið þéttholda.)

Eftir að hafa skutlað unga á leikskóla, fór Skrukka að kaupa í matinn. Þegar hún var að rogast með innkaupapokana upp í íbúð, leit hún að venju í garð nágrannans. "Neiii, eru komnir kettlingar?" Hugsaði Skrukka með sér þegar hún sá eitthvað minna en fullorðna ketti standa við matardisk sem var fullur af kattarmat. Þetta voru ekki kettlingar þegar betur var að gáð. Þetta voru froskar. Tveir risavaxnir froskar. Þeir voru á stærð við Merrild kaffipoka.

Þarna sátu þeir í makindum og opnuðu munninn á víxl. Skrukka þaut inn í íbúð og náði í myndavélina. Hún er komin með sannanir. Rauðhærð kona, illa hirtur garður, kettir og núna froskar. Það þarf ekki frekar vitnanna við.