Ævintýrin gerast úti.

Í kvöld ákvað kerling að gera að veruleika margra ára draum, að ganga upp á Esjuna. Kerling hefur Esjuna innrammaða í stofugluggann og hefur undanfarin ár fylgst vel með litabrigðum drottningu fjallanna. Sl. tvær vikur hefur ljósgrænn blettur í rótum Esjunnar orðið æ meira áberandi, og nú veit kerling hvað er þar á ferð. Kerfill í miklu magni. En kerling komst ekki á toppinn. Ónei. Hún komst upp á Kögunarhól, en varð að snúa við vegna ofurþreytu og andþrengsla. En börnin þrjú, ásamt karli, skoppuðu glöð upp hlíðarnar, og hefðu léttilega komist á toppinn ef þau hefðu ekki þurft að hafa kerlingu í eftirdragi. Það var súrt í broti að þurfa að játa sig sigraða, en ljóst er að kerling verður núna að toppa sjálfa sig. Kerling minnist núna átaksins mikla, sem svona hægt og rólega varð að ósköp litlu. En kerlingu líkar ekki við líkamsræktarstöðvar. Hún hatar lykt af öðru fólki, þunga loftið og þrengslin. Og hvað allir eru ofboðslega meðvitaðir. Þessar stöðvar gera kerlingu ekki hamingjusama. Það gerir hins vegar útiveran. Kerling hefur verið nokkuð dugleg við að ganga undanfarnar vikur, og finnur mun á sinni. Það skemmtilega við útiveru er að stundum er hægt að lenda í ævintýrum úti, hið sama má ekki segja um hinar steingeldu stöðvar. Þannig varð kerling hetja dagsins í augum nokkurra hestamanna á Þingvöllum í gær, en kerling var í gönguferð ásamt stórfjölskyldunni og var Skógarkotsleiðin gengin. Kerling arkaði á undan öðrum fjölskyldumeðlimum og var í þungum þönkum. Skyndilega heyrðist hratt hófatak og frís og brúnn hestur með beisli og hnakk, en engan knapa, kom á fljúgandi siglingu á móti kerlingu. Kerling lamaðist hreinlega til að byrja með, en hafði svo rænu á að stökkva til hliðar og garga á samferðamenn að vara sig, því ekki ætlaði hestkvikindið að stoppa þrátt fyrir að kerling í öllu sínu veldi reyndi að stöðva hann með fálmkenndu handapati. Furðulostin horfði kerling á eftir hestinum stökkva í átt að Almannagjá, en vart var hún farin að ímynda sér illa særðan knapa liggjandi í runnum Bláskógs þegar hún heyrði mun háværari hófadyn koma úr sömu átt. Skyndilega birtust 8 hestar á harða stökki. Voru þeir með áþekkan útbúnað, en engir voru knaparnir. Kerling, reynslunni ríkari, varð hugaðri en allar karlhetjur Íslendingasagna til samans og stökk í veg fyrir hestana, sagði hátt "svona svona" með djúpum rómi og gerði þeim fyllilega ljóst að ekki kæmust þeir framhjá kerlingu nema þeir fengju vængi eins og fuglinn fljúgandi. Hestarnir sáu að hér var nú við ramman reip að draga og drógu úr ferðinni, tóku svo fetið til kerlingar og nudduðu sér upp við hana. Var kerling eldsnögg að taka í tauma hestanna og skipa fjölskyldumeðlimum að aðstoða, þ.e. þá sem voru ekki þegar flúnir lengst inn í skóg. Var kerling hvummsa þegar hún sá að beisli sumra hestanna var bundið við annan framfótinn. Fast reyrt og sá á blóð hjá sumum. Leið nú og beið, og heyrðist enn á ný hófatak. Og nú voru menn með í för. Hýrnaði yfir andlitum þeirra er þeir sáu bjargvættinn með hestana átta. Voru þeir nú samt mjög vandræðalegir, enda arfalélegt að missa frá sér hesta. Kerling benti þeim á framfót hestanna, og að sumir væru særðir. Sagði einn maðurinn að þetta hefði væntanlega gerst meðan hestarnir hlupu. Kerling fannst það nú ótrúleg skýring, enda ólíklegt að tvöfaldur hnútur verði til af sjálfu sér. En þar sem það þykir nú bera vott um lítilmennsku að saka bláókunnugt fólk um lygi þá sagði kerling: Já, það hlaut að vera, ég trúði því nú heldur varla að menn gætu gert svona lagað við blessuð dýrin!