Sófaleti

Jæja, þá er Ivan ekki lengur hættulegur S-Flórídabúum og skrukka hefur lokið sinni þriðju önn. Laugardagurinn leið fljótt; skrukka jós úr viskubrunni sínum á prófinu, heillaði alla með dúndurfyrirlestri og bauð unga upp á kjúklinganagga á Makkdóní, svona til að halda upp á annarlokin. Skrukka ákvað að fylgja ekki bónda sínum til Detroit, fyrst ógnvaldurinn var farinn hjá. Ef skröggur hefði farið til Marylands eða New York, þá hefði hún ekki hikað við að fylgja honum, en það er bara ekkert að sjá og ekkert að gera í Michigan!

Nú er ungi er í leikskólanum og hér situr skrukka í hreinni íbúð og gónir út í loftið. Það er langt síðan skrukka hefur verið athafnalaus. Skrukku finnst þetta óþægilegt, það er eins og hún sé að svíkjast um eitthvað og því fær hún sig ekki til að leggjast upp í sófa með tærnar upp í loftið. Skrukka hugsar oft til unglingsáranna. Um daginn heyrði hún lag með U2 "I still haven´t found what I´m looking for" og fór næstum að skæla. Ekki vegna innihalds textans, heldur vegna minninganna sem streymdu fram við undirleik lagsins: Skrukka liggjandi upp í sófa ásamt kerlingu og nammibréfum, glápandi upp í loftið og alveg komin að því að leysa alheimsvandann, hver svo sem hann var þá stundina, með rödd Bonos glymjandi í eyrunum.

Þetta voru góð unglingsár.