Kerlingar á fjöllum

Kerling hefur farið í sína fyrstu almennilegu fjallgöngu. Það er sumsé hægt að gera eitthvað í fyrsta skiptið þegar maður er orðinn þrjátíuogeitthvaðára. Fjallgangan var dásamleg, og varð enn dásamlegri þegar kerling uppgötvaði á þriðja degi að hún hafði ekki hugsað eina hugsun um það sem hafði verið að plaga hana síðustu dagana fyrir göngu.

Fylgdarlið kerlingar samanstóð nánast einungis af konum. Það var svolítið skondið að sjá þróunina sem varð í hópnum þegar líða tók á. Menn (eru líka konur) fóru í hlutverk. Ein tók að sér að verða mamman, nuddaði alla í bak og fyrir og var fyrst upp með plásturinn ef einhver minntist á blöðru og var óþreytandi við að hvetja fólk áfram þegar það dröslaðist örmagna upp erfiðasta hjallann. Þessi góða kona ávann sér gríðarlegar vinsældir.
Síðan var það þessi duglega sem var alltaf fremst og síðan þessi sem var nánast alltaf síðust (þ.e. fyrir utan þau skipti þegar kerling rak lestina móð og másandi) . Ljósmyndarinn var þarna auðvitað til staðar og ekki má gleyma fararstjóranum sem upplýsti mannskapinn um staðhætti og örnefni af miklu öryggi. Þá var þarna trúðurinn sem var alltaf voðalega fyndinn og litla krúttið sem bræddi alla með sínu bjarta brosi. Útlendingur var í hópnum sem og öldungurinn. Þá voru þarna tveir karlmenn. Einhverra hluta vegna tóku þeir að sér að passa allar þessar kerlingar og dunduðu sér þess á milli við gps tækin sín.

Furðulegt hvernig fólk dettur inn í hlutverk.

En kerling er þess fullviss að þess sé ekki langt að bíða þar til næsta ferð verður farinn, enda á kerling allan útbúnað sem búið er að testa. Og búnaðurinn stóðst prófið.