Kerling er að fara í frí. En áður en það gerist þarf að semja eina greinargerð og nokkur bréf. Síðan kemur fríið. Og verður að þessu sinni innanlands. Kerlingu finnst það svolítið skrítið og hefur af því pínulitlar áhyggjur að kannski skapast ekki "frístemning". Fríið verði bara eins og ein löng helgi, sofið þar til skæruliðar vekja mann, hangið í náttfötum fram eftir degi, sett í eina þvottavél, velt því fyrir sér í klukkutíma hvort maður eigi að fara í sturtu eða skella öllu liðinu í sund. Hvað eigi að borða. Eitthvað svona í þessum dúr. Reyndar er smá ferðalag fyrirhugað og það vestur á firði. Síðast þegar kerling fór að sumri til vestur á firði skall á fárviðri. Í júlí. Og nú er kerling aftur að fara þangað. Í júlí. Og kerling horfir til himins og reynir að lesa úr skýjunum og geislum sólarinnar hvert stefnir með þetta blessaða veður sem hefur svo gaman af að skipta um ham. En skýin eru bara grá og sólin lætur ekki sjá sig. Kerling græðir ekkert á góni. Og það kemur fyrir að kerling bölvi kreppunni og sjái eftir að hafa ekki látið kæruleysið ráða för og pantað ferð til heitu landanna. Í stað þess að vera í keng yfir íslensku veðri og vindum, og láta veðrið kúga sig eins og svo oft áður.
|