Klósettpappír

Yndislegur dagur í hitabeltinu; ekki of heitt, ekki of kalt. Skrukka er skrögglaus í fáeina daga sér því ein um unga og bú. Ungi fór í leikskólann í morgun því skrukka ætlar sér marga hluti í dag. Það þarf að fara í banka, viða að sér heimildarmönnum fyrir næsta skilaverkefni, kíkja aðeins í sólbað og kaupa klósettpappír. Það síðastnefnda er ánægjulegt verkefni. Hérna í allsnægtalandinu er einungis gæðaklósettpappír á boðstólum. Ekki þessi fjandsamlegi sem fæst heima í Bónus. Sá dýrasti í Nóatúni stendur jafnvel þeim ameríska langt að baki. Þegar skrukka hefur fengið gesti að heiman hafa þeir allir undantekningarlaust hrósað klósettpappírnum, hann þykir svo mjúkur. Fólk ræðir ekki mikið þá hluti sem snúa að salernisvenjum þess og því er þetta ansi athyglisvert. En ef litið er til þess hversu mikilvægur klósettpappírinn er okkar daglega lífi, þá er þetta bara mjög skiljanlegt. Hvernig stendur á því að kaupmenn heima selja svona lélegan klósettpappír? Eru þeir virkilega svo gráðugir að þeir kaupa inn versta pappírinn í þeim tilgangi að geta lagt sem mest á hann? Er þeim alveg skítsama um auma afturenda viðskiptavina sinna? Greinilega.
Á meðan skrukka býr í gósenlandinu mun eðalpappír vera keyptur og allir afturendar munu gleðjast.