Marséring tíeyringanna

Þegar skrukka var heima á Íslandi, rak hún eitt sinn augun í bréf frá einu styrktarfélaganna. Þar var gíróseðill upp á 1800 krónur og var viðtakandi vinsamlegast beðinn um að styrkja gott málefni. Skrukku fannst þetta helst til mikil upphæð og spáir því að söfnunin muni ekki ganga of vel. Betri er sú taktík sem Marséring tíeyringanna (March of Dimes) notar. Sú líknarstofnun notar svokallaða "foot in the door" aðferð. En skrukka vill fyrst segja aðeins frá félaginu áður en hún útlistar strategíu þess.

Eins og flestir fróðir menn vita, þá veiktist Franklin Delano Roosevelt fyrrum Bandaríkjaforseti af mænuveiki og var bundinn við hjólastól stóran hluta ævi sinnar. Hann keypti heilsuhæli fyrir mænuveika árið 1926 og árið 1938 stofnsetti hann The National Foundation for Infantile Paralysis þar sem mænuveiki ungbarna var honum mikið áhyggjuefni. Styrktarfélagið stóð fyrir sinni fyrstu þjóðarsöfnun árið 1938 og voru Bandaríkjamenn hvattir til að senda tíeyringa sína beint til Hvíta hússins. Tíeyringarnir marséruðu í tonnavís til Hvíta hússins og nægur peningur safnaðist til að hjálpa bæði mænuveikissjúklingum og rannsóknum til að finna bóluefni gegn þessari skæðu sótt.
Árið 1958 var byrjað að veita fé til hjálpar fyrirburum og börnum með lága fæðingarþyngd. Á áttunda áratugnum var nafni styrktarfélagsins National Foundation for Infantile Paralysis breytt í March of Dimes.

Nú, skrukka var fyrst vör við tilvist þessa félags þegar hún fékk í pósti bréf frá þeim. Í bréfinu voru fullt af límmiðum með heimilisfangi skrukku. Límmiðarnir voru líka með sætu skrauti og varð skrukka mjög hrifin. Með þessum límmiðum var lítið bréf þar sem skrukka var beðin um að styrkja March of Dimes með því að senda annaðhvort 2 dollara, 4 dollara eða 6 dollara. Skrukku fannst þetta svo krúttleg upphæð að hún skrifaði ávísun med det samme upp á 4 dollara og sendi félaginu. Henni fannst hún líka þurfa að borga eitthvað fyrir sætu límmiðana því hún ákvað að nota þá á jólakortin og önnur bréf sem hún þurfti að senda. Skrukku fannst líka málefnið mjög verðugt, þar sem fyrirburar eru allt í kringum skrukku. Hún sjálf var fyrirburi, systur hennar, ömmur, vinkonur, börn systra, börn vinkvenna og svo framvegis. Nema hennar eigin ungi var ekki fyrirburi. Hann lúraði í kvið skrukku nánast fram á fermingaraldur.

Þetta var fyrir tveimur árum og síðan þá hefur skrukka reglulega fengið límmiðana sína og borgað með þeim. Upphæðirnar hafa þó hækkað, þar sem lífsgæði skrukku hafa lítillega aukist og því meiri tíeyringar á milli handanna. March of Dimes stendur líka fyrir árlegri söfnun í aprílmánuði. Skrukka fór út í búð um daginn og þegar hún var að greiða fyrir klósettpappírinn þá var hún spurð hvort hún vildi gefa einn dollara til styrktar Marséringu tíeyringanna. Ekkert mál sagði skrukka og reiddi fram dollarann. Í staðinn var hún látinn skrifa nafnið sitt á lítinn strigaskó úr pappír sem svo var hengdur upp á vegg búðarinnar þar sem hundruðir pappírsstrigaskór voru fyrir. Svo fór skrukka í banka og þar var hún spurð hvort hún vildi losa sig við tíeyringa sína til styrktar jú mikið rétt Marséringu tíeyringanna. Ókei, sagði skrukka og losaði sig við aurana í buddunni. Skrukka hefur aldrei leitt hugann að því hversu mikið hún hefur styrkt félagið. En í fljótu bragði má áætla að upphæðin sé komin vel yfir 30 dollara síðastliðna tólf mánuði. Þetta eru rúmar tvöþúsund íslenskar krónur. Það má með sanni segja að margt smátt gerir eitt stórt.