Kerling vaknaði við að sólin skein inn um gluggann. Hún var að fara að breiða sængina yfir höfuðið á sér þegar hún mundi skyndilega að hún tók sér frí í dag. Og á morgun og hinn. Og svo koma lögboðnu frídagarnir. Þessi ánægjulega uppvakning varð til þess að kerling fór á fætur kl. sjö í morgun. Sem verður að teljast algjört met. Ein vafraði hún um íbúð sína, lokaði dyrum inn til barna og karls og læddist á tánum fram og naut þess í botn að vera ein svona með sjálfri sér á mánudagsmorgni. Karl læddist fljótlega fram á eftir henni, en aumingja karl þurfti að mæta til vinnu, og því var kerling áfram ein með sjálfri sér fram eftir morgni. Gat hún baðað sig og snyrt og lesið blöðin í rólegheitunum. Þvílíkur munaður. Það er á svona stundum sem kerling verður nokkuð sátt við lífið og tilveruna, ef ekki bara hamingjusöm. Svo er kvefið bara að láta undan sýklalyfjunum sem kerling varð sér úti um í gegnum klíkuskap. Kerling er jarðbundin og sá fram á að hún myndi nú ekkert sigra þessa pest með vítamínum og tei. Og þar sem kerling lýsti því yfir að hún ætlaði sér að sigra þessa óværu þá varð hún auðvitað væsgú að standa við það. Enda ómögulegt að fara í frí og vera með svona slæma kvefpest. Enda afhverju ætti fólk að líða þjáningar þegar hægt er að koma í veg fyrir það?
|